Z nowenną pompejańską zetknęłam się kilka lat temu. Byłam sceptycznie nastawiona. Wtedy o Maryi za wiele nie wiedziałam – nie miałam z nią specjalnej relacji. Lecz sytuacja, w której się wówczas znalazłam, sprawiła, że zaczęłam się zgłębiać w ten sposób modlitwy. Modliłam się za pewną relację, na której bardzo mi zależało – może w trakcie odmawiania zaczynało bywać lepiej, ale po skończeniu nie uległa ona znacznej poprawie. Porzuciłam modlitwę różańcową na jakiś czas z powodu niespełnienia mojej intencji. Dopiero później zobaczyłam, jak ta modlitwa wpłynęła na mnie. Na moje postrzeganie Maryi. To było ziarenko.

Kilka miesięcy temu sięgnęłam znowu po nowennę pompejańską. Słyszałam jak paru znajomych wokół jest w trakcie jej odmawiania. Aż w końcu jedna koleżanka napisała na wspólnotowej grupie o swoim pomyśle – ona się będzie modlić w czyjejś intencji, a ta druga osoba w jej – właśnie nowenną pompejańską. Poczułam, że chciałabym się zgłosić, ale nie byłam do końca przekonana. Gdy już to zrobiłam, miałam w sobie ogromny pokój. 

Przede mną pewne zmiany, decyzje. Przeżywam w związku z tym lęk i frustrację. Uznałam, podejmując tę modlitwę, że potrzebuje wsparcia. Właśnie Maryi. 

Na początku szło mi dość łatwo – potrafiłam odmówić na raz trzy różańce wraz z rozważaniami tajemnic. Niezwykłą motywacją było to, że modlę się za kogoś, za czyjąś intencję. Później zaczęły się schodki. Przy napiętym grafiku, licznych obowiązkach, czasem ta modlitwa odchodziła na dalszy plan – odmawiałam ją przed snem. Potem starałam się odmawiać ją idąc, w autobusie czy w tramwaju. Widziałam, że w czasie tej modlitwy kilka sfer mojego życia zawalało się – tak jakbym zbudowała je na piasku. To mi dało do myślenia, by tym miejscom się przyjrzeć – popracować nad nimi lub je zmienić. 

Po skończeniu modlitwy niektóre zmiany udało mi się już wprowadzić w życie. Jeszcze kilka nadejdzie. Czuję przy tym niesamowitą opiekę Maryi i też wdzięczność, że mogę ją poznawać i budować z nią piękną relację.

Aneta Wawrzak, MF Tau Kraków