Kim jest dla mnie Dawca Życia? Dlaczego nie wszystko idzie po mojej myśli? Dlaczego Bóg się spóźnia? Jak się modlić?

Czasami może wydawać nam się, że zgubiliśmy jakikolwiek sens, że im jesteśmy starsi tym gorsze jest nasze życie. Często mamy poczucie, że jesteśmy samotni, że mimo otaczających nas dobrych ludzi, czujemy pustkę. Wtedy też nie potrafimy dostrzec jak wiele mamy, bo blokada, którą nosimy w sobie, zasłania nam obraz radości i nadziei. Jednak jesteśmy (choć niekoniecznie o tym wiemy) bardzo szczęśliwi, lub też – możemy być. Jak to wygląda u nas – mieszkańców małej miejscowości?

Często myślę sobie, zwłaszcza wieczorem, przed snem, jak tak naprawdę wygląda niebo lub jak czuje się człowiek spełniony, szczęśliwy, któremu nic nie brakuje. Później, gdy przypominam sobie o takich momentach jest mi naprawdę siebie żal i mam ochotę siebie wyśmiać. Przecież ja mam wszystko, dosłownie wszystko. Nieograniczony dostęp do szczęścia – tak to mogę nazwać. Ogrom łask, które codziennie po stokroć dostaję od Ojca przerasta wszelkie oczekiwania. Po tym widzę, że wszystko ma swój czas – czas na zrozumienie i docenienie tego Dobra. Czasami, powiedziałbym, że niemal zawsze rozmawiając z Nim mam milion pomysłów na siebie, na moje życie i plany na najbliższy miesiąc. Za to nie zawsze pytam, jak to On to widzi. Przecież Bóg wie, co będzie dla mnie najlepsze i nigdy nie pozwoli żeby stało mi się coś złego. To moje własne wybory powodują, że jest w moim życiu jakieś niepowodzenie, czy gorsze dni. Jedynie zaufanie i całkowite poddanie się Jego woli prowadzi do radości z życia. Dzięki temu będziemy mieć siłę, której On jest źródłem, do czynienia dobra i miłowania swoich braci, nie oczekując niczego w zamian.

– Paweł

 

Penuel – miejsce w Zajordaniu, Jakub miał tutaj zmagać się z tajemniczą postacią i otrzymać imię Izrael. Później powstało tu miasto. Jeśli chodzi o moje przeżycia ze Słowem to właśnie postać Jakuba w tej sytuacji bardzo mnie dotyka. Pismo mówi o scenie jego walki z aniołem, podczas której otrzymał nowe imię – Izrael. Jakub nazwał to miejsce Penuel, co w języku hebrajskim oznacza „twarzą w twarz z Bogiem” i „zwrócenie się do Boga”. Jest w tym coś niesamowitego co łapie mnie za serce i zapiera dech w piersiach. Bitwa ze Stwórcą, własnym ojcem. Zmaganie się z wiarą i wątpliwościami po to żeby w końcu otrzymać nowe imię, czyli po prostu zaufać i przestać stawiać opór. To co chcę przekazać  to to, że z pewnością wielu z was zmaga się, walczy i nie zgadza ze ścieżką jaką wybrał dla nich Bóg. Rozumiem to doskonale, sam ciągle spadam i łapie się krawędzi w ostatnich momentach, ale może to właśnie teraz nadszedł ten moment, żeby po prostu dać się poprowadzić za rękę jak dziecko we mgle. Nie stawiajmy już niepotrzebnego oporu i nie odrzucajmy pomocnej, bezinteresownej dłoni, bo na końcu tej drogi czeka na nas wspaniała nagroda. Jestem całkowicie pewien, że mimo wszystko Bóg wie co robi i w jego ojcowskim uścisku jestem bezpieczny.

– Romek

 

Szukając inspiracji do tematu tego tekstu przyszła mi do głowy pewna myśl, która wbrew pozorom nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Kiedy spoglądam w przyszłość niewiele rzeczy jest pewnych. Szkoła, praca, dom czy nawet to, że jutro rano obudzę się we własnym łóżku. Nie wiem, czy jeszcze kiedyś zobaczę babcię znad morza, czy ponownie spróbuję Włoskich makaronów. Podążając grecką filozofią jedyne czego jestem pewien to to, że nie wiem nic. I w tym całym zawirowaniu wątpliwości pojawia się Bóg Ojciec i mówi swoim ciepłym, spokojnym głosem – Jestem, zatrzymaj się i spójrz mi prosto w oczy. Już niczym nie musisz się przejmować, bo ja tutaj zawsze byłem i będę, trzymaj się blisko mnie a pokaże ci ścieżkę, którą masz podążać i umocnię cię w przekonaniu, że jedyną wieczną rzeczą w twoim życiu jestem ja i Bóg. I to właśnie jest moja refleksja na dziś, myśl która jest mi nadzieją i drogowskazem w życiu codziennym, światełkiem w tunelu, które prowadzi mnie do domu. Tylko wierząc dotrzymamy kroku pędzącemu światu.

– Paula

MF Tau Wołczyn